PRODUCENCI
HOT INFO
PŁATNOŚCI

 

Jamajka

 

 Podróży przez Jamajkę, nieodłącznie towarzyszy wyjątkowy i niespotykany zapach grillowanego kurczaka, wieprzowiny oraz ryb. Przed każdym przydrożnym barem, ustawiony jest domowej roboty grill, przykryty metalowymi pokrywami. Ręcznie wykonane szyldy zachęcają do spróbowania specjałów kuchni „Jerk”, jak zwykło się nazywać w specjalny sposób  marynowane potrawy. „Jerking” jest znaną od tysiącleci metodą marynowania mięsa, szczególnie z dzikiego dzika, który licznie występował na Wyspach Karaibskich. Jednakże potrawy „jerked” figurują nie tylko w kuchni jamajskiej, lecz także innych Wysp Karaibskich, Północnej Ameryki, a nawet Europy, szczególnie Wielkiej Brytanii. Metoda ta jest wykorzystywana głównie przy marynowaniu mięsa, lecz także krewetek, tofu oraz wielu innych. Cechą charakterystyczną kuchni “jerk” jest jej wyjątkowa pikantność.

Historia Jerk
Historycy uważają, iż tradycja „jerk” sięga czasów Indian Carib i Arawak, którzy zamieszkiwali Wyspy Karaibskie przed przybyciem  hiszpańskich podróżników w XV w. Amerindianie na małym ogniu gotowali mięso wraz z owocami cytrusowymi i przyprawami w celu jego zakonserwowania. Większość Jamajczyków uważa dziś, iż metoda ta została udoskonalona przez Maroon’ów  - niewolników przywiezionych na Jamajkę z zachodniej Afryki. Mieli w zwyczaju konserwowanie mięsa poprzez przyprawienie go papryką chili, a następnie pieczenie nad dymem. Zbiegli niewolnicy zasiedlili wzgórza wyspy, które to tereny dawały im idealną kryjówkę. Na wzgórzach Maronowie trudnili się polowaniem na dziki, które następnie faszerowali papryką chili i ziołami, owijali liśćmi bananowca i umieszczali w jamie wypełnionej gorącymi kamieniami i lekko palącym się drewnem z drzewa ziela angielskiego. Następnie dziurę przykrywano liśćmi palmowymi i pozostawiono na kilka godzin. Dzięki temu mięso było wyjątkowo soczyste i aromatyczne.

Jerk jako technika
 Dzisiaj określenie „jerk” oznacza zarówno sposób przyrządzania potraw, jak też marynatę używaną do tego celu.
Marynata taka może mieć postać suchą lub mokrej pasty. W celu uzyskania najlepszych rezultatów najpierw mięso jest nacinane, a następnie marynata w nie wcierana. Tak przygotowane mięso pozostawia się na kilka godzin, najlepiej na całą noc. Tradycyjną marynatę przygotowuje się z: ziela angielskiego, papryki Scotch Bonnet lub Habanero, szalotek, cebuli, tymianku, czarnego pieprzu, cynamonu, gałki muszkatołowej oraz soli. Istnieje jednak wiele jej odmian, niektórzy szczycą się wykorzystaniem do jej przygotowania ok. 20 składników, pośród których znajduje się także rum, szczególnie przy marynowaniu wieprzowiny.

Przepis na marynatę „jerk”:

3 łyżeczki ziela angielskiego
6 - 8 chili Scotch Bonnet lub Habanero
2 cebule
2 ząbki czosnku
1/2 szklanki szalotek
3 łyżeczki tymianku
2 łyżeczki soli
2 łyżeczki pieprzu
1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 szklanki oleju
1/4 szklanki cukru brązowego
3 łyżki sosu sojowego
 

Wszystkie składniki mieszamy w blenderze. Przechowujemy w lodówce w szklanym naczyniu.

 

Gdy już mięso poleży w marynacie odpowiednią ilość czasu, zaczyna się proces gotowania. Najlepsze rezultaty uzyskuje się przez wolne  gotowanie na małym ogniu z palącego się zielonego drewna, szczególnie z drzewa ziela angielskiego. Użyte drewno spełnia bardzo ważną role, gdyż to ono dodaje specyficznego smaku. Poza drewnem ziela angielskiego, używa się także innych lokalnie występujących drzew np. pomarańczy i guavy.

Papryka Scotch Bonnet
Papryka ta hodowana jest na Jamajce z przeznaczeniem nie tylko na rynek lokalny, lecz także na eksport. Nazwa chili nawiązuje do jej kształtu, przypominającego szkockie nakrycie głowy. Scotch Bonnet spokrewniona jest z papryką Habanero. Charakteryzuje się wyjątkowo ostrym i bogatym jabłkowo-wiśniowo-pomidorowym smakiem.
 

Pimento - drzewo ziela angielskiego
To wiecznie zielone drzewo nadal wykorzystywane przez społeczności wiejskie do przygotowania potraw „jerk”. Ziele angielskie zostało odkryte przez  Krzysztofa Kolumba oraz jego towarzyszy podczas ich podróży do Indii. Błędnie sądzili, iż jest to pieprz, dlatego po dziś dzień jego hiszpańska nazwa brzmi "pimenta", co oznacza pieprz. Również współcześnie potocznie ziele angielskie określane jest "pieprzem jamajskim".

 

 

do góry
Pokaż pełną wersję strony
Copyright © 2016 www.nazwa.pl Sklepicom - sklepy internetowe